" बाबा बाबा...लंवकर या इकडं....ते बघा", आमच्या सूनबाई सौं क्षिति नं मला हांक मारली.
जून महिना लागला होता. पावसाळा सुरूं होण्यापूर्वीचे दिवस होते. चिरंजीव सपत्निक पंधरवड्याच्या सुट्टीवर पुण्याला घरी आले होते.
सकाळी नाष्टा वगैरे उरकून जरा वाचायला पुस्तक उघडलं होतं....तेंव्हढ्यात क्षिति नं हांक मारली.
"कां हांक मारलीस गं?" म्हणत मी अभ्यासिकेतनं उठून दिवाणखान्यांत गेलो.
सौ. क्षिति खिडकीजवळ उभी राहून बाहेर कांहीतरी टक लावून बघत होती..... मला जरा नवलच वाटलं.
"बाबा ते बघा......" म्हणत तिनं बाहेर बोंट दाखवल. मी पण खिडकितनं बाहेर डोंकावलो.
